Yağmura rağmen ağaca, çiçeğe, fırtınaya rağmen gökyüzüne gülümse. Gecenin karanlığına rağmen, sabahın aydınlığına, yalnızlığına rağmen, kendinle kalmanın huzuruna, yanağından süzülen yaşa rağmen, kalbinden sızan umuda gülümse...

Bazı gülümsemeler vardır, mutluluktan değil, hayatta kalmaktan doğar. Bir elmas tanesi gibi ışığını yüreğine indirir. İnsan en çok gözyaşının sıcaklığında hisseder bunu...Çünkü gözyaşı, ruhun yükünü hafifletirken, gülümseme kalbim yeniden ayağa kalkma şeklidir.

Hayat her zaman yumuşak dokunmaz insana. Bazen kırar, bazen yorar, bazen de susturur. Gözyaşı o suskunluğun dışa vurumudur. Ve insan bazen kendini en kalabalıklar içinde en yalnız hissettiği yerde bulur. Söyleyecek çok söz varken, kelimeler boğazında düğümlenir.

Gözyaşlarına rağmen gülümse... Gözyaşların akarken seni zayıflatmadı, seni derinleştirdi. Çünkü gözyaşı zayıflık değil, aksine içten gelen bir direnişti. İnsan acıyla tanışınca şefkatle konuşmayı öğrenir. Eğer umut ışığını görebilirsen, kırıldığın yerden sertlik değil, incelik filizlenir.

Belki kimse görmedi içinde kopan fırtınayı, gören de belki "geçer" deyip geçti yanından. Belki de sen güçlü görünmek zorunda kaldın, kimse yükünü görmesin diye zırhını kuşandın. Ama bilirsin bazı savaşlar sesiz kazanılır, bazı yaralar sabırla iyileşir. O yüzden fırtınaya rağmen gülümse...

Gülümse... Her şey yolunda olduğu için değil, her şeye rağmen yürüyebilecek gücü bulabildiğin için. Umudun dizleri kanasa da kalbin yorulsa da hala sevgiye yer açabildiğin için gülümse.

Çünkü umut her zaman büyük cümlelerle gelmez, bazen küçük bir tebessümde saklıdır. Bazen bir fincan sıcak çayda, bazen bir dostun sesinde, bazen de gökyüzüne bakıp "hala buradayım, varım" diyebilmekte gizlidir.

Acıdan geçenler en derin sevgiyi öğrenir. Kaybedenler kıymet bilir. Karanlıkta yürüyenler aydınlığın değerini en iyi bilenlerdir. O yüzden gülümse...

Kendini kandırmak için değil, hayatın içinde var olduğun için. Hala her şey bitmediği için. Kırık kalbinden ışık sızdığını görebilmek için.

Unutma ,gülümsemek kırıldığın, yorulduğun, vazgeçmenin eşiğinden döndüğün anlarda bile hayata tutunabildiğinin sessiz bir kanıtıdır.