Yarın bir kez daha Kurban Bayramı’nın sabahına uyanacağız. Minarelerden yükselen tekbirler, evlerin içine yayılan bayram telaşı, çocukların gözlerindeki sevinç, büyüklerin yüzündeki huzur; bize sadece bir bayramı değil, köklü bir medeniyetin ruhunu da hatırlatacaktır. Çünkü Kurban Bayramı; sadece bir ibadet günü değil, teslimiyetin, paylaşmanın, kardeşliğin ve insanlığın yeniden dirildiği mübarek zamanlardan biridir. Kurban; Allah’a yaklaşma arzusudur. “Kurban” kelimesinin kökü olan “kurb”, yakınlık demektir. İnsan, kurbanla Rabbine yakınlaşmaya çalışır. Bu yüzden kurbanın özü et değil, niyettir. Kan değil, sadakattir. Şekil değil, teslimiyettir. Hz. İbrahim’in sadakatiyle Hz. İsmail’in teslimiyetinin birleştiği yerde ortaya çıkan büyük kulluk şuuru; kıyamete kadar insanlığa örnek olacak ilâhî bir ders hâline gelmiştir. Hz. İbrahim, Allah’ın emri karşısında en sevdiğini feda etmeye razı olmuştur. Çünkü hakiki iman; gerektiğinde sevdiğini Allah için verebilmektir. İşte kurban bize bunu öğretir. İnsan sadece malını değil; nefsini, hırsını, kibrini ve bencilliğini de Allah yolunda kurban edebilmelidir. Kesilen hayvan aslında insanın içindeki vahşiliğe, cimriliğe ve dünya tutkusuna karşı sembolik bir teslimiyettir.

Bugünkü insanın en büyük problemi; sahip olmayı paylaşmanın önüne koymasıdır. Daha çok kazanmak isteyen insan, daha az paylaşır hâle gelmiştir. Sofralar büyümüş ama merhamet küçülmüştür. Evler genişlemiş ama gönüller daralmıştır. Kurban ibadeti; insanı yeniden paylaşmaya çağıran ilâhî bir terbiyedir. Fakirin kapısını çalmayan, yetimin yüzünü güldürmeyen, komşusunun hâlini bilmeyen bir toplumun bayramı eksik yaşanır. Bayram; sadece yeni elbise giymek değildir. Bayram; gönül tamiridir. Kırgınlıkların bitmesi, küslüklerin sona ermesi, akrabaların yeniden birbirine yaklaşmasıdır. Bayram sabahı öpülen eller, alınan dualar, ziyaret edilen kabirler; hayatın geçiciliğini ve insanın aslında sevgiyle ayakta kaldığını hatırlatır. Çünkü bayramlar, toplumun ruhunu diri tutan manevî sütunlardır.

Eskiden bayramlar mahalleleri birleştirirdi. Çocuklar sokaklarda şeker toplar, büyükler kapı kapı dolaşır, herkes birbirinin bayramını kutlardı. Şimdi insanlar aynı apartmanda birbirine yabancı yaşamaktadır. Teknoloji insanı birbirine bağladı ama gönülleri uzaklaştırdı. İşte bayramlar, kaybettiğimiz insanlığımızı yeniden hatırlama fırsatıdır. Kurban Bayramı aynı zamanda ümmet bilincidir. Dünyanın dört bir yanında milyonlarca Müslüman aynı gün tekbir getiriyor, aynı ibadeti yerine getiriyor. Bu manzara, İslam’ın sadece bireysel bir inanç değil; aynı zamanda büyük bir kardeşlik medeniyeti olduğunu göstermektedir. Ancak bugün Gazze’de, Doğu Türkistan’da, Arakan’da ve nice mazlum coğrafyada insanlar bayrama acıyla girmektedir. Çocukların oyuncak yerine korkuyla büyüdüğü bir dünyada, gerçek bayram sadece kendi evinde sevinmek değil; ümmetin acısını da hissedebilmektir.

Bayramın ruhunu korumak gerekir. Kurban; gösteriş için değil, ihlâs için kesilir. İbadet reklam kabul etmez. Çünkü Allah’a ulaşan et değil, kulun kalbindeki samimiyettir. İnsan bazen bir kurban keser ama nefsini kesemez. İşte asıl mesele budur. Kurbanın bıçağı hayvana değil, insanın içindeki zulme, kibre ve bencilliğe değmelidir. Bu bayramda kırgınlıklarımızı kurban edelim. Affetmeyi öğrenelim. Anne-babamızın duasını alalım. Yetimin başını okşayalım. Fakirin kapısını çalalım.

Çünkü bayram; sadece yaşayanların değil, unutulanların da hatırlandığı gündür. Gerçek bayram, gönüllerin huzur bulduğu gündür. Kurban ise sadece kesmek değil, Allah için verebilmektir. Verebildiğiniz kadar insansınız, paylaşabildiğiniz kadar Müslümansınız. Bu vesileyle bütün İslam âleminin mübarek Kurban Bayramı’nı tebrik ediyor; bayramın insanlığa huzur, merhamet, adalet ve kardeşlik getirmesini Yüce Allah’tan niyâz ediyoruz.