İnsan çoğu zaman mucizeyi yanlış yerde arar. Gökyüzünde kayan bir yıldızda, hayatında olağanüstü bir kırılmada, onu başka birine dönüştürecek dramatik bir anda... Hayatına değecek görünmez bir dokunuş bekler.

Çocukluğumuzda dinlediğimiz masallar gibi değildir hayat. Külkedisi'nin kaderi bir gecede değişir. Bir büyücü gelir, sihirli değneğiyle dokunur ve sıradan olan bir an ışıltıya dönüşür. Oysa mucize dışarıdan gelen bir dokunuş değildir. Mucize, zaten içinde olanı fark etmektir.

En büyük yanılgımızdır, mucizeyi kendimizden ayrı sanmamız. Bir gün hayatının değişeceğini hayal edersin. Daha cesur olacağını, daha mutlu olacağını, daha kararlı, daha güçlü, daha zengin, daha başarılı... Sanki o kişi gelecekte bir yerde seni bekliyordur. Sanki onunla aranda zaman, şartlar ya da eksiklikler vardır.

Ama gerçek şu ki: Hayal ettiğin kişi senden başkası değildir. O, senin henüz izin vermediğin halindir. Mucize, bir anda bambaşka birine dönüşmen değildir. Senin kendine, hayatına bakışının değişmesidir. Üzerini örten korkuları, alışkanlıkları, ertelemeleri yavaşça kaldırmandır.

Kimse gelip seni olduğundan başka birine çevirmeyecek. Seni kurtaracak bir el, bir cümle, bir tesadüf yok. Ama seni ayağa kaldıracak bir karar var. Kendi kararın... Kendine rağmen attığın o ilk adımın. Kimse görmese de denediğin o küçük başlangıcın. Vazgeçmeyip yeniden doğrulduğun o anın.

Mucize gürültüyle gelmez. Sessizdir...

Çoğu zaman fark edilmez bile. Mucize hayatın aniden değişmesi değil, senin değişmeyi seçmendir. İnsan kendine döndüğünde anlar: Aradığı kapı hiçbir zaman dışarıda olmamıştır. O kapı içeridedir. Ve anahtarı hep cebindedir.

Bir tohum ağaç olmak için dışarıdan mucize beklemez. Onun bütün bilgisi içinde saklıdır. Ne zaman büyüyeceğini, nasıl kök salacağını, nasıl göğe uzanacağını bilir. İnsanın özü de böyledir. Aradığı, öğrenilecek bir şey değil; hatırlanacak bir şeydir. Ulaşacağın yer, gideceğin bir yer değil; zaten taşıdığın bir ihtimaldir.

Belki de bu yüzden en derin dönüşümler sessiz olur. Kimse alkışlamaz. Kimse fark etmez. Ama sen bilirsin. İçinde bir kapı açılmıştır. Ve o kapıdan geçen kişi yeni biri değil... Kendisi olmana izin verdiğin "sen"sindir.

Mucize sana gelecek olan değildir. Mucize senden doğacak olandır. Özündür.

Sen, kendi hayatının beklenen kahramanısın.

Sen, kendi karanlığının ışığısın.

Sen, kendi masalının yazarısın...

Gerçekleşmeyi bekleyen de sensin...

Ve fark ettiğin anda başlar her şey.

Mucize sensin!