Bazı kadınlar birden gitmez. Önce duygular eksilmeye başlar içlerinde. Bir gün daha az anlatır. Bir gün susar. Bir gün içinden geçenleri kelimelere bırakmak yerine ,sessizliğe emanet eder.

Çünkü bazı vedalar kapılarda başlamaz. Önce kalpte başlar.

Önce duygular yorulur. Sonra umut. Sonra içinde büyüttüğü güzel ihtimaller...

Bir kadın çoğu zaman sevgisini bir anda kaybetmez. Bir gün görüleceğine, anlaşılacağına ve içindeki sessizliğin duyulacağına inanır.

Çünkü bir kadın için yakınlık yalnızca aynı evi paylaşmak değildir. Aynı duyguda buluşabilmektir. Yorgunluğunu bırakabileceği bir omuz, yargılanmadan dinlenebileceği bir kalp bulabilmektir.

Fakat anlatılan cümleler yerde kalırsa, kırgınlıklar aynı duvara çarparsa, bir yerden sonra yalnız duyulmak için konuşmaya başlar.

Tam da orada yorulduğunu hisseder.

Sessiz. Derin. İçe çöken bir akşam gibi...

Bir kadın tek başına sevmekten yorulmaz.

Tek başına emek vermekten yorulur. Bir ilişkiyi tek başına omuzlamaktan, eksilen yerleri sürekli kendi elleriyle tamamlamaktan yorulur.

Çünkü kalbi de dinlenmek ister.Bir cümlede,bir çift gözün içinde...

Bekler. Bekledikçe susar. Sustukça yorulur.Yoruldukça içindeki çiçekleri toplamaya başlar.

Aynı sofraya oturur. Aynı geceye bakar.Ama insanın ruhu daha fazlasını arar.

Ve içinde bir mevsim çoktan sona ermeye başlar.

Bazen sevmediği için gitmez. Severken yorulduğu için gider. Bir gün anlaşılacağına dair umuda, beklediği cümlelere, geç kalmış özürlere sessizce veda eder.

Bir kadın vazgeçtiğinde çoğu zaman ne büyük cümleleri olur ne de gürültüsü. Sessizce içine çekilir. Çünkü onun vedası bir kapıyı çarparak değil, yavaş yavaş eksilerek gelir.

Önce kendi içine yolculuğa çıkar.Sevdiği anların,yarım kalan hayallerin,sürekli kendini ertelemenin,karşılıksız emeğinin yasını tutar.

Bazı vedalar bir kapının kapanmasıyla başlamaz.Bazı vedalar bir kadının kalbinde, yavaşça sönen son umutla başlar.Kalbin en sessiz yerinde,kimse duymadan,yavaşça bir yaprağın daldan düşüşü gibi...

Çünkü bazı gözyaşları gözlerden değil,daha derin bir yerden akar.Ve bazı vedalar kimsenin duymadığı bir cümleyle başlar:

"Ben aslında senden önce,içimdeki sana veda ettim!"