Cevap vermek için bekliyoruz

İnsanların birbirleriyle konuştuğu ama birbirini dinlemediği tuhaf bir çağın içerisindeyiz. Herkesin söyleyecek bir sözü, savunacak bir fikri, anlatacak bir hikâyesi var. Fakat bütün bu seslerin arasında giderek kaybolan bir şey var: Anlamak.

Bir sohbetin ortasında hiç dikkat ettiniz mi? Karşımızdaki insan henüz cümlesini tamamlamadan zihnimizde ona vereceğimiz cevabı hazırlamaya başlıyoruz. Söylediklerini anlamaya çalışmaktan çok, kendi düşüncemizi hangi kelimelerle savunacağımızı hesaplıyoruz. Bazen karşımızdakinin susmasını bile beklemiyoruz. Çünkü dinlemek için değil, konuşmak için oradayız.

Üstelik bu durum yalnızca iki insan arasındaki gündelik sohbetlerle sınırlı değil. Siyasetten sosyal medyaya, aile ilişkilerinden arkadaşlıklara kadar hayatın hemen her alanında aynı manzarayla karşılaşıyoruz. Bir tartışma başladığında fikirlerin karşılaşmasını değil, tarafların birbirine üstün gelme çabasını izliyoruz. Kimse fikrini değiştirmek istemiyor. Hatta çoğu zaman karşısındaki insanın ne söylediğini gerçekten merak etmiyor bile.

Oysa dinlemek, sessiz kalmaktan çok daha fazlasıdır. Bir başkasının düşüncesine, kendi düşüncelerimizden bağımsız olarak da var olma hakkı tanımaktır. Onunla aynı fikirde olmak zorunda değiliz. Hatta tam tersine, bir insanı anlamak için onunla aynı fikirde olmamız gerekmez. Belki de gerçek iletişim tam olarak burada başlar.

Bugün elimizde insanlık tarihinin en gelişmiş iletişim araçları var. Dünyanın öbür ucundaki bir insanla saniyeler içerisinde konuşabiliyor, milyonlarca insana aynı anda sesimizi duyurabiliyoruz. Fakat bütün bu imkânlara rağmen birbirimizi anlamakta giderek daha fazla zorlanıyoruz. Herkesin bir mikrofonu var ama kimsenin kulağı yokmuş gibi.

Belki de sorun sesimizin duyulmamasından değil, duyulmak için sürekli daha fazla bağırmamız gerektiğine inanmamızdan kaynaklanıyor. Oysa sesini yükseltmek bir düşünceyi daha doğru, bir insanı daha haklı yapmıyor. Bazen en yüksek ses, söylenecek yeni bir sözü kalmayanların sesidir.

İnsan, karşısındakini dinlediğinde bir şey kaybetmez. Aksine, kendi dünyasının sınırlarını biraz daha genişletme fırsatı bulur. Çünkü bazen hiç düşünmediğimiz bir ihtimal, hiç fark etmediğimiz bir gerçek, yalnızca bir başkasının cümlesinin sonuna kadar beklediğimizde karşımıza çıkar.

Belki de biraz susmayı öğrenmeliyiz. Her söze bir cevap yetiştirmek, her fikre karşı bir fikir geliştirmek, her tartışmadan galip çıkmak zorunda değiliz. Bazen bir insanın anlatacaklarını gerçekten dinlemek, ona verebileceğimiz en kıymetli cevaptır.

Ne dersiniz, son zamanlarda kaç kişiyi gerçekten dinledik? Daha da önemlisi, kaç kişi bizi gerçekten dinledi?

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Muhammet Torun Arşivi
SON YAZILAR