Yalnızlık üzerine çok şey söylendi. Kimi onu özgürlüğün en saf hâli olarak anlattı, kimi insanın en büyük cezası olarak. Bense ikisinin de doğru olduğunu düşünüyorum. Çünkü yalnızlığın iyi ya da kötü olması, kiminle yaşandığından çok, kimin seçtiğiyle ilgili.

Anladım ki insan, kendi tercih ettiği yalnızlığı seviyormuş.

Kalabalıklardan uzak durmayı seçmek, telefonunu sessize almak, bir akşamı yalnız geçirmek… Bunlar insana iyi gelebiliyor. Çünkü kontrol sende. Kapıyı ne zaman açacağına, insanları ne zaman hayatına alacağına yine sen karar veriyorsun. Yalnızlık o zaman bir sığınak oluyor. Gürültüden kaçıp nefes aldığın bir liman.

Ama sonra bir gün fark ediyorsun ki o yalnızlık bağımsızlığını ilan etmiş.

Artık sen onu yönetmiyorsun. O seni yönetmeye başlıyor. Sessizlik huzur vermiyor, üzerine çöküyor. Ev dinlendirmiyor, daraltıyor. Telefonun çalmaması keyif değil, alışkanlık oluyor. İşte tam o noktada değişiyor her şey.

Bir zamanlar savunduğun kavramın karşısında buluyorsun kendini.

Yalnızlığı müdafaa edemiyorsun artık. Çünkü seni koruyan şey, seni işgal etmeye başlamış oluyor. Önce yüreğine yerleşiyor, sonra zihnine. Ardından bütün düşüncelerini kendi lehine çevirmeye başlıyor. Kimsenin seni istemediğine, yeterince iyi olmadığına, eksik olduğuna dair dosyalar hazırlıyor önüne. Ve insan, çoğu zaman o dosyaları sorgulamadan imzalıyor.

En acımasız savaşlar cephede verilmiyor aslında.

İnsan bazen aynanın karşısında, bazen gece yatağa uzandığında, bazen de kalabalığın ortasında tek başına verir o savaşı. Kendini sorgular. Başkalarıyla kıyaslar. Geçmişini didikler, geleceğini karartır. Kendi kendisinin en sert hâkimi olur. Mahkeme de kendisidir, sanık da, infazı veren de.

Belki de bu yüzden yalnızlık, tek başına kötü bir şey değildir. Asıl tehlikeli olan, insanın onu artık seçemiyor oluşudur. Çünkü seçebildiğin sürece yalnızlık özgürlüktür. Seçemediğin anda ise esarete dönüşür.

İnsanın en çok korkması gereken şey de budur sanırım.

Yalnız kalmak değil…

Yalnızlığın gelip, senden izinsiz evine yerleşmesi.