Hayatın her döneminde iki insan tipi vardır.

Birincisi; doğru bildiği yolda tek başına kalmayı göze alanlar...

İkincisi ise rüzgârın estiği yöne göre saf değiştirenler.

Ne yazık ki son yıllarda ikinci gruba daha sık rastlar olduk.

Dün ağır sözlerle eleştirdıklarının kapısında bugün nöbet tutanları, dün "yanlış" dediklerini bugün alkışlayanları, dün onur ve haysiyet nutukları atarken bugün üç kuruşluk menfaat uğruna bütün ilkelerini rafa kaldıranları görüyoruz.

İnsan elbette fikir değiştirebilir.

Yeni bilgiler edinir, yaşadıklarıyla farklı sonuçlara ulaşabilir.

Buna kimsenin itirazı olamaz.

Ancak mesele fikir değiştirmek değildir; mesele, çıkar uğruna kişiliğini değiştirmektir.

Menfaatin olduğu yerde ilke susarsa, vicdan da susar.

Bir insanın değeri, güçlülerin yanında durmasıyla değil; doğru olanın yanında durabilmesiyle ölçülür.

Çünkü karakter, makamla, parayla veya alkışla satın alınabilecek bir şey değildir.

Karakter, insan yalnız kaldığında da doğrularını savunabilmesidir.

Toplumun en büyük yarası; yanlış yapanlardan çok, yanlışı görüp menfaati için sessiz kalanlardır.

Hatta bazen sessiz kalmakla da yetinmeyip, güç kimdeyse onun adına saldıranlar, iftira atanlar, dürüst insanları yıpratmaya çalışanlardır.

Onların derdi hakikat değildir.

Onların derdi, sofradan düşecek kırıntıdır.

Bugün bir kapının önünde bekleyen, yarın başka bir kapının önünde beklemekten çekinmez.

Çünkü bağlı oldukları değerler değil, çıkarlarıdır.

Oysa dik durmak kolay değildir.

Dik duran insan bazen yalnız kalır, bazen bedel öder, bazen haksızlığa uğrar.

Ama geceleri başını yastığa koyduğunda vicdanıyla hesaplaşmak zorunda kalmaz.

Toplumlar; eğilenlerin çoğalmasıyla değil, dik duranların çoğalmasıyla güçlenir.

Bugün çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras; banka hesaplarımız değil, karakterimizdir.

Onlara öğreteceğimiz en değerli ders de şudur:

"Doğru olduğun için kaybetmek, yanlışın yanında kazanmış görünmekten çok daha onurludur."

Çünkü makamlar geçer, servetler tükenir, alkışlar susar.

Fakat insanın adı kalır.

İyi ya da kötü...

Toprak herkesi aynı sessizlikle bağrına alır; fakat insanların geride bıraktığı hatıralar aynı değildir.

Kimileri dualarla anılır, kimileri ise sadece ibret olarak hatırlanır.

Tercih, her zaman insanın kendi karakteridir.