Geçenlerde bir haber aldım.

Geçmişte görev süresi boyunca yapılan tüm uyarılara rağmen yanlışta ısrar eden bir yöneticinin, bugün yaşattıklarını yaşadığını…

Zamanında kendisine “Bu yol doğru değil” denilmiş.

“Hak hukuk gözetin” denilmiş.

“Gücünüz kalıcı değil” denilmiş.

Ama güç sarhoşluğu insanın kulağını sağır eder.

Makamın geçici olduğunu, imzanın bir gün başka bir el tarafından atılacağını unutturur.

O günlerde yapılan haksızlıklar, kırılan insanlar, hiçe sayılan emekler belki anlık bir üstünlük sağlamıştır.

Fakat hayatın defteri kapanmaz.

İlahi sistem hiçbir kaydı silmez.

Bugün aynı kişinin benzer muamelelerle karşılaştığını duyunca insan ister istemez şu sözü hatırlıyor:

Etme bulma dünyası… Ne ekersen onu biçersin.

Bu sadece bir atasözü değil; bu, kâinatın işleyiş prensibidir.

İlahi adaletin sessiz ama şaşmaz hükmüdür.

Allah’ın terazisi gram şaşmaz.

Kimsenin makamına, ünvanına, servetine bakmaz.

Güçlüyken yaptığın her davranış, bir gün güçsüz kaldığında önüne çıkar.

Bir yöneticinin en büyük sınavı yetkidir.

Yetki insana adalet dağıtma imkânı da verir, zulüm üretme fırsatı da.

Eğer adaletle davranırsanız arkanızdan hayır dua kalır.

Ama kibirle, öfkeyle, intikam duygusuyla hareket ederseniz, o gün susturduklarınızın ahı bir gün başka bir surette karşınıza çıkar.

İlahi adalet hemen tecelli etmez.

Çünkü Allah acele etmez.

Zaman tanır.

Uyarı gönderir.

İşaret verir.

Fırsat verir.

Ama ısrar devam ederse, hesap da kaçınılmaz olur.

Ve o hesap geldiğinde kimse “Nereden çıktı bu?” deme lüksüne sahip değildir.

Çünkü ekilen tohum çok önceden toprağa atılmıştır.

Bu yazıyı kaleme alma sebebim bir kişiyi hedef göstermek değil.

İsimler gelip geçer.

Makamlar değişir.

Ama sistem değişmez.

İlahi düzen herkes için aynıdır.

Bugün yetkisi olan, yarın olmayabilir.

Bugün güçlü olan, yarın muhtaç olabilir.

Bugün karar veren, yarın karara maruz kalabilir.

O yüzden mesele başkasının yaşadığını konuşmak değil; kendimize bakmaktır.

Biz gücü nasıl kullanıyoruz?

Yetki elimize geçtiğinde adaleti mi büyütüyoruz, yoksa egomuzu mu?

Hayat bir tarladır.

Tohumu eken biziz.

Toprağı sulayan zaman.

Hasadı yaptıran ise ilahi adalettir.

Hiç kimse kimseye gerçek anlamda kötülük edemez.

Ettiğini sanır.

Ama aslında kendi geleceğine bir kayıt düşer.

Ve o kayıt günü geldiğinde açılır.

İster dünya hayatında, ister daha büyük hesap gününde…

Bu yüzden doğruyu yapmak sadece ahlaki bir tercih değil, akıllıca bir yatırımdır.

İnsan en çok kendine yatırım yapar adaletle davrandığında.

Çünkü fırtına çıktığında ayakta kalmanızı sağlayan şey, geçmişte verdiğiniz zarar değil; verdiğiniz adalettir.

Etme bulma dünyası…

Ne ekersen onu biçersin.

Ve Allah’ın terazisi, hiçbir zaman şaşmaz.