Telefonu her açtığınızda, bir okulun yanından geçerken ya da bir dost meclisinde oturduğunuzda o tanıdık, yanık nida kulağınıza çalınıyor: "Kâbe’de Hacılar Hû Der Allah..." Samsun’un Canik ilçesinin o dar ama samimi sokaklarından, hayatın tüm zorluklarını müziğin neşesiyle harmanlayan Roman bir ailenin bağrından kopup gelen Celal Karatüre’nin sesi bu. Bu ses bugün sadece sosyal medyayı sallamakla kalmıyor; okul zil seslerinden devletin en üst kademelerine kadar her yerde yankılanarak adeta ortak bir nefese dönüşüyor. Ancak bu başarıyı sadece rakamlarla ya da tıklanma sayılarıyla açıklamak, Karatüre’nin o sessiz devrimine haksızlık olur. Çünkü karşımızda sadece bir "hit parça" değil, bir ruhun arabeskin kederli duraklarından tasavvufun huzurlu iklimine doğru yaptığı o muazzam hicret var.

Gençlik yıllarının isyan dolu, dumanlı arabesk melodilerinden sıyrılıp, kalbini ilahilerin o dingin denizine bırakmak her yiğidin harcı değildir. Karatüre, Samsunlu Roman bir genç olarak sahip olduğu o doğuştan gelen müzikal dehayla, isyanı değil teslimiyeti seçti. Onun sesindeki o "yanıklık", artık sadece dünyevi dertlerin bir yansıması değil, manevi bir arayışın samimi tezahürüdür. Belki de bu yüzden, toplumun her kesimi onu bu kadar çabuk bağrına bastı. Zira biz millet olarak, kurgulanmış başarı hikayelerinden ziyade, tozlu yollardan gelip alnının teriyle ve ruhunun güzelliğiyle zirveye tırmanan "bizim çocukları" sevmeyi en iyi biz biliriz.

Canik’in tozlu sokaklarından çıkıp, milyonların gönlüne bir dua gibi yerleşen bu yolculuk, aslında tüm gençlerimiz için bir umut ışığıdır. Sanatın sadece gösterişten ibaret olmadığını, samimiyetle söylenen bir sözün en kapalı kapıları bile açabileceğini gösteren Celal Karatüre, Türkiye’nin o renkli ve zengin manevi mozaiğinin en parlak parçalarından biri oldu. Sosyal medyada her an karşımıza çıkan o video, sadece bir şarkı değil; bir gencin azminin, bir toplumun ortak maneviyatının ve Samsun’un o bitmek bilmeyen enerjisinin bir özetidir. Yolu, bahtı ve kalbi hep böyle açık olsun bu güzel gençlerimizin; zira bizim onların o saf sevgisine ve birleştiren seslerine her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.