Müslüman gençlik; bir yaş aralığının, bir sosyolojik tanımın ya da romantik bir idealin adı değildir. Müslüman gençlik; bir şuur hâlidir, bir emanet bilincidir, bir istikamet meselesidir. Genç olmak; sadece güçlü olmak, hızlı olmak, iddialı olmak değildir. Asıl gençlik; hakikatin yükünü taşıyabilecek bir omurgaya sahip olmaktır. Zira iman; zayıf omuzlarda durmaz, ahlâk; kararsız karakterlerde barınmaz.
Müslüman bir genç; önce neyin doğru, neyin yanlış olduğunu bilir. Doğruyu bilmekle yetinmez, doğruyu savunmanın bedelini de göze alır. Çünkü bilir ki; doğrular ucuz olsaydı, herkes doğru olurdu. Yanlışlar bu kadar yaygınsa, sebebi doğruların ağır gelmesidir. Müslüman gençlik; popüler olanın değil, hak olanın peşindedir. Alkışın değil, rıza-yı İlâhînin hesabını yapar.
İtikadı sağlam olmayanın, ahlâkı ödünç olur. Bugün inanır gibi görünen ama yarın savrulan nice gençliğin arkasında; bilgiyle tahkim edilmemiş bir iman vardır. Müslüman genç; inancını miras gibi taşımakla yetinmez. Okur, araştırır, sorgular ve derinleştirir. Çünkü bilir ki; savunamadığı bir inanç, ilk rüzgârda devrilecek bir çadır gibidir. Akıl ile vahyi, ilim ile irfanı, bilgi ile hikmeti yan yana yürütür. Ne kuru bir dindarlığa hapsolur ne de başıboş bir akılcılığa savrulur.
Müslüman gençlik; ibadeti sadece vakitlere sıkıştırmaz, hayata yayar. Namaz, onun için sadece secde değildir; harama karşı dik duruştur. Oruç, sadece açlık değildir; nefsine “dur” diyebilme iradesidir. Zekât, sadece maldan vermek değildir; kalbinden cimriliği söküp atmaktır. İbadet; onun şahsiyetini inşa eder, karakterini tahkim eder. İbadet arttıkça kibri artan değil; ibadet ettikçe tevazusu çoğalan bir gençtir Müslüman genç.
Ahlâk, Müslüman gençliğin en yüksek erdemidir. Çünkü ahlâk yoksa; ilim kibir üretir, güç zulme dönüşür, başarı azgınlık doğurur. Müslüman genç; yalanı “küçük”, haramı “zararsız”, zulmü “mecburi” görmez. Bile bile yanlış yapmayı “çağın gereği” diye meşrulaştırmaz. Kendisini kurtarmak için başkasını yakmaz. Kazanmak için karakterinden harcamaz. Çünkü bilir ki; kişiliğini kaybederek kazanılan her şey, aslında ağır bir kayıptır.
Müslüman gençlik; çalışkandır. Tembelliği tevekkül sanmaz. Plansızlığı kader diye pazarlamaz. Başarısızlığını; sistem, çevre, aile bahanesiyle örtmez. Çalışmayı ibadet, işi emanet bilir. Vaktin en büyük sermaye olduğunu idrak eder. Sosyal medyada harcanan saatlerin, ömürden çalındığını fark eder. Eğlenir ama savrulmaz, dinlenir ama uyuşmaz. Çünkü bilir ki; ömür, tekrar çekilmeyen bir filmdir. Hizmet, Müslüman gençliğin fıtratına yakışır. Hizmet; makam değildir, görünürlük değildir, alkış değildir. Hizmet; el uzatmaktır, yük almaktır, gerektiğinde görünmez olmaktır. Müslüman genç; “ben” demekten önce “biz” demeyi öğrenir. Kendisini merkeze koyan bir dindarlığın, zamanla put üreteceğini bilir. İyiliği reklamla değil, samimiyetle yapar. Sağ elin verdiğini sol elin bilmediği bir edep taşır.
Müslüman gençlik; çağın fitnelerini tanır ama onlara teslim olmaz. Şöhretin, servetin ve şehvetin imtihan olduğunu bilir. Ekranlarda parlatılan hayatların çoğunun ahlâken iflas etmiş vitrinler olduğunu görür. Her parlayanı yıldız, her konuşanı bilge sanmaz. Sessiz ama derin olmayı tercih eder. Az ama öz konuşur. Çünkü bilir ki; hikmet gürültüde değil, sükûtta büyür.
Bu gençlik; zor zamanların gençliğidir. Kolaycı değil, dayanıklıdır. Yalnız kalmayı göze alır ama yanlış kalabalıklara sığınmaz. Hakikatin yanında durmanın bazen tek başına kalmak demek olduğunu bilir. Güce göre saf tutmaz; hakikate göre duruş belirler. Kaybetmeyi göze almadan, kazanmanın mümkün olmadığını idrak eder.
Müslüman gençlik; bir sorumluluktur. Bugünün gençliği; yarının ya zulmünü ya da adaletini inşa edecektir. Ya savrulmuş bir çağın enkazı olacak ya da bu çağın onurunu ayağa kaldıracaktır. Müslüman genç; imanıyla yürüyen, ahlâkıyla konuşan, emeğiyle iz bırakan bir şahsiyettir. Her çağda olduğu gibi bugün de; dünyayı değiştirenler, önce kendini değiştirebilen gençlerdir.