EŞ OLMAK...

Sami Kesmen

Günümüz evliliklerinin en önemli sorunlarından birisi; gençlerin eş olmaya değil, birbirleriyle mücadele etmeye hazırlanarak yetiştirilmeleridir. Bazı anneler kızlarını büyütürken; “Ayaklarının üzerinde dur, kimseye muhtaç olma, eşine boyun eğme, anlaşamadığın zaman kapıyı kapat, dön gel!” telkinleriyle yetiştirmektedir. Elbette bir kadının; güçlü, şahsiyetli, eğitimli ve ekonomik bakımdan bağımsız olması değerlidir. Ancak bu kazanımlar, evlilikte eşine karşı üstünlük kurmanın araçlarına dönüştürüldüğünde aile hayatı daha başlangıçta bir güç mücadelesine sürüklenmektedir. Kızlarını hayata hazırladığını düşünen bazı aileler, farkında olmadan onları eşleriyle rekabet etmeye hazırlamaktadır.

Erkek çocuklarının yetiştirilmesinde de benzer yanlışlar yapılmaktadır. “Sakın hanımını fazla öne çıkarma, eşine yüz verme, evin hâkimi sen ol, sözünü dinlet!” anlayışıyla büyütülen erkekler, evliliği sevgi ve sorumluluk ortaklığı yerine bir otorite mücadelesi olarak görebilmektedir. Böylece bir tarafta; ekonomik gücünü eşine karşı silah gibi kullanan, âdeta finansal tetikçiye dönüşen kadınlar, diğer tarafta; otoritesini kaybetme korkusuyla baskıcı, kontrolcü ve psikopatik davranışlar sergileyen erkekler ortaya çıkabilmektedir. Sonuçta aynı yastığa baş koyan iki insan, birbirinin huzuru olmak yerine birbirinin huzurunu bozan iki rakibe dönüşmektedir.

Hâlbuki eş olmak; rakip olmak değildir. Eş olmak; birbirini tamamlamak, birbirinin eksiklerini gidermek, güçlü taraflarını birleştirmek ve hayatın yükünü birlikte taşımaktır. Evlilik; iki insanın birbirine üstünlük kurma mücadelesi değil, farklılıklarını ortak bir hayatın zenginliğine dönüştürme iradesidir. Kadın ve erkek; fiziksel, ruhsal ve duygusal farklılıklarıyla birbirinin karşıtı değil, birbirinin tamamlayıcısıdır. Birinin varlığı diğerinin şahsiyetini ortadan kaldırmaz, aksine sağlıklı bir evlilikte her iki şahsiyet de birbirinin varlığıyla güçlenir. Eşlerin birbirine karşı değil, hayatın zorluklarına karşı birlikte mücadele etmesi gerekir.

Yüce Allah, Rûm Suresi'nin 21. ayetinde eşler arasındaki ilişkinin temelini; huzur, meveddet ve rahmet üzerine kurmaktadır. “Kendileriyle huzur bulasınız diye size kendi türünüzden eşler yaratması ve aranıza sevgi ve merhamet koyması O'nun ayetlerindendir.” İlâhî mesaj son derece açıktır. Evliliğin temelinde hâkimiyet değil huzur, rekabet değil muhabbet, üstünlük değil merhamet bulunmaktadır. Meveddet; yalnızca sevgi duymak değil, o sevgiyi davranışlara dönüştürmektir. Rahmet ise; eşinin zaafını istismar etmek yerine onu anlayabilmek, kusurunu büyütmek yerine onarmaya çalışmaktır. Sevginin merhametle, muhabbetin sadakatle buluşmadığı yerde evlilik; yalnızca hukuki bir birlikteliğe dönüşür.

Evlilikte kadın erkeğin hizmetçisi, erkek de kadının finansörü değildir. Erkek yalnızca para kazanan, kadın yalnızca para harcayan bir varlık olarak görülemez. Eşler birbirinin; malını, mülkünü idare eden veya birbirini yöneten çalışanları da değildir. Her ikisi de Allah'ın kendilerine verdiği; şahsiyet, onur, hak ve sorumluluklarla aileyi oluşturan iki insandır. Evlilikte görev paylaşımı olabilir, farklı sorumluluklar üstlenilebilir; ancak bunların hiçbiri eşlerden birinin diğerini değersizleştirmesine gerekçe olamaz. Çünkü aile; gücün değil güvenin, korkunun değil sevginin, mecburiyetin değil gönüllü birlikteliğin yaşandığı bir müessesedir.

Elbette hiçbir kadın zulme katlanmak, hiçbir erkek de sürekli aşağılanmayı kabullenmek zorunda değildir. Evliliği korumak adına; şiddeti, ihaneti, istismarı ve kişilik haklarının çiğnenmesini meşrulaştırmak mümkün değildir. Ancak henüz ortada ciddi bir sorun yokken gençleri birbirine karşı şartlandırmak, her anlaşmazlığı ayrılık sebebi saymak ve ailelerin kendi egolarını çocuklarının evliliklerine taşımak; son derece yanlıştır, yeni kurulan aileyi dinamitlemektir. Anne ve babaların görevi, çocuklarını eşlerine karşı kışkırtmak değil; onlara sabrı, saygıyı, fedakârlığı, sorumluluğu ve birlikte yaşama ahlâkını öğretmektir.

Bugün yıkılan birçok yuvanın temelinde yalnızca ekonomik sıkıntılar veya karakter uyuşmazlıkları bulunmamaktadır. Evlilik öncesinde zihinlere yerleştirilen yanlış kabuller, ailelerin ölçüsüz müdahaleleri, bireyselliğin bencilliğe dönüşmesi ve eş olma bilincinin kaybolması da önemli rol oynamaktadır. Herkes kendi haklarını ezbere bilirken karşısındakinin haklarını unutmakta, herkes anlaşılmak isterken anlamaya yanaşmamaktadır. Böyle bir ortamda sevgi hesaplaşmaya, muhabbet pazarlığa, aile hayatı da sürekli kazananı ve kaybedeni aranan bir mücadeleye dönüşmektedir.

Evlilikte eşlerden birinin kazanıp diğerinin kaybettiği yerde aslında aile kaybetmiştir. Kadının erkeği mağlup etmesi de erkeğin kadını baskı altına alması da evliliğin başarısı değildir. Gerçek başarı; iki insanın kendi şahsiyetlerini koruyarak ortak bir hayat inşa edebilmesidir. Çünkü eş olmak; birbirine hükmetmek değil, birbirinin huzuru olabilmektir. Yüce Allah'ın sevgi, meveddet ve rahmet üzerine kurduğu aile düzeni; rekabet, kibir ve tahakküm anlayışıyla bozulduğunda yalnızca evlilikler değil, toplumun geleceği de tahrip edilmiş olur. Aileyi ayakta tutan; eşlerden hangisinin daha güçlü olduğu değil, aralarındaki bağın ne kadar sağlam olduğudur.

Eşler, birbirinin rakibi değil tamamlayıcısıdır. Her iki cinsin, huzuru ve mutluluğu; doğru yapılmış bir evliliğe bağlıdır. Denklik şartlarına riayet edilerek yapılan evlilikler; "Eş"leri oluşturur. "Eş Olmak"; cennet modeli bir yaşamın pratiğe dönüşmüş hâlidir.

İlk yorum yazan siz olun
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.