Bazı günler insan hiçbir şey yapmadan da yorulur. Bunun bir açıklaması yok gibi görünür ama vardır aslında: Aynı şeyleri tekrar etmek. Aynı cümleleri kurmak, aynı sokaklardan geçmek, aynı insanlarla aynı yüzeyde kalmak. Değişmeyen şeylerin ağırlığı, değişenlerden daha fazla yorar insanı.
Bizim şehirde zaman tuhaf akıyor. Ne hızlı ne yavaş. Sanki hep aynı noktada dönüp duruyor. Dünle bugün arasında ciddi bir fark yok. Yarın da çok farklı olmayacak gibi. İnsan böyle bir yerde yaşarken büyük hayaller kurmuyor; daha çok küçük kaçışlar planlıyor. Bir kahve, kısa bir yürüyüş, belki gece kulaklıkla dinlenen bir şarkı. Hepsi bu.
Ama burada asıl mesele şu: Kaçtığımız şey ne?
İş mi? İnsanlar mı? Yoksa kendimiz mi?
Bunu dürüstçe sormak pek hoşumuza gitmez. Çünkü cevap çoğu zaman dışarıda değil. İçeride. İnsan kendiyle baş başa kalınca anlıyor bazı şeyleri. O yüzden sürekli bir şeylerle oyalanıyoruz. Telefon, televizyon, muhabbet… Sessizlikten özellikle kaçıyoruz. Çünkü sessizlik yalan söylemez.
Kendi kendine kalabilmek büyük bir mesele. Kolay değil. Denediğinde fark ediyorsun: İçeride bir gürültü var. Yarım kalmış şeylerin, söylenmemiş sözlerin, ertelenmiş hayatların sesi. Onları bastırmak için dışarıdaki gürültüyü açıyoruz biraz daha.
Sonra gün bitiyor. Yatağa giriyorsun. Bir şey eksik ama ne olduğunu tam söyleyemiyorsun. İşte o eksik şey, çoğu zaman yaşamadığın şeyler.
Belki de hayatın en büyük problemi şu: Yapmak istediklerimizle yaptıklarımız arasındaki fark. O fark büyüdükçe insan küçülüyor. Kendine olan saygısı azalıyor. Sonra da “yorgunum” diyor. Halbuki mesele yorgunluk değil; tutarsızlık.
Bu şehirde herkes biraz yorgun. Ama herkes aynı sebepten değil.
Kimi gerçekten çalışmaktan, kimi de aslında hiç başlamamış olmaktan yoruluyor.
Aradaki farkı görmek zor ama önemli.
Çünkü insan bazen dinlenerek değil, başlayarak toparlanır.