Bir Fincan Daha… Hayatın Küçük Kaçamakları
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte gözümüzü açar açmaz aklımıza düşen bir şey vardır. Kimi için bir bardak çay, kimi için mis kokulu bir kahve… Daha gün başlamadan kendimizi onlarla avutmaya, güne onların hatırına başlamaya alışmışızdır.
Aslında mesele ne çaydır ne de kahve. Mesele biraz da insanın kendine ayırdığı o küçücük zamandır.
Bir fincan kahveyle ertelenen yorgunluklar, ince belli bir bardak çayla unutulmaya çalışılan dertler vardır. Bazen bir dost sohbetinin bahanesidir çay, bazen kimseyle konuşmak istemediğimizde sığındığımız kahve. Kimi zaman masada iki kişiyizdir ama konuşacak çok şeyimiz vardır. Kimi zaman kalabalıkların ortasında tek başımıza bir fincana tutunuruz.
Hele şu "Bir çay daha içelim" cümlesi yok mu? Aslında çoğu zaman çay istemeyiz. Biraz daha oturmak, biraz daha konuşmak, gitmemek ya da birinin gitmesini istememektir derdimiz.
Kahvenin de kendine göre bir dili var. Sabah başka güzel, öğleden sonra başka… Bazen şekersiz içilir, bazen hayatın acısını bastırmak istercesine bol şekerli. Kimi sert sever, kimi sütlü. Tıpkı insanlar gibi…
Fakat bir de işin diğer tarafı var. Bir bakmışız ki çay içmeden başımız ağrıyor, kahve olmadan gözümüzü açamıyoruz. Gün içinde kaç bardak içtiğimizi saymayı bırakmışız. Bir fincan daha derken günün sonunu bulmuşuz. Alışkanlık dediğimiz şey, farkına varmadan hayatımızın küçük bir parçası oluvermiş.
Belki de biraz durup düşünmek gerekiyor. Çayın da kahvenin de tadını kaçırmadan, kendimizi onlara mecbur hissetmeden içebilmek güzel olanı.
Çünkü hiçbir içecek yorgunluğumuzu gerçekten silemez, hiçbir fincan hayatın bütün telaşını alıp götüremez. Bazen ihtiyacımız olan şey kafein değil, biraz uyku; bazen bir kahve değil, içten bir sohbet; bazen de çay değil, kendimize ayıracağımız birkaç dakikadır.
Yine de hakkını yemeyelim… Bir dostun elinden uzatılan çayın, sevdiğimiz biriyle paylaşılan kahvenin yeri başkadır.
Yeter ki hayatı fincanların içine sığdırmayalım. Çayımız da kahvemiz de olsun ama tadını kaçırmadan, kendimizi unutmadan…
Şimdi müsaadenizle, ben bir çay koyayım. Belki de bugün kendimize biraz daha iyi bakmanın ilk adımı, o çayı acele etmeden içmektir.