Yeryüzünde her varlığın kendine ait bir karakteri vardır. Kartalın uçuşu, bülbülün ötüşü, gülün kokusu nasıl farklıysa; aslanın duruşu ile sırtlanın tabiatı da birbirinden farklıdır. Aslan, gücünü gürültüsünden değil; vakarından alır. Sırtlan ise; çoğu zaman sürü hâlinde dolaşır, kendi avını avlamak yerine başkasının emeğine ortak olmaya çalışır. Bu yüzden tabiatta aslanın sırtlanlardan akıl aldığı görülmemiştir.
İnsan hayatında da durum bundan farklı değildir. Büyük idealleri olan, ahlâkını ve şahsiyetini koruyan insanlar; kıskançlığın, menfaatin, dedikodunun ve korkunun esiri olmuş kimselerin yönlendirmesiyle hareket etmezler. Çünkü kişinin aldığı nasihat kadar, nasihatin kimden geldiği de önemlidir. Hikmetsiz söz; doğru olsa bile gönülde tesir bırakmaz. Kur'ân-ı Kerîm, "Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu?" buyurarak (Zümer,9) ölçünün kalabalık değil, ilim ve hikmet olduğunu öğretir. Bir başka ayette ise; "Eğer yeryüzündekilerin çoğuna uyacak olursan seni Allah'ın yolundan saptırırlar." (En'âm,116) buyrularak hakikatin her zaman çoğunluğun peşinden gitmek olmadığı hatırlatılır. Doğru yol; alkışın çok olduğu yol değil, Allah'ın razı olduğu yoldur.
Peygamber Efendimiz (sav), hayatı boyunca birçok alaylara, hakaretlere ve iftiralara maruz kalmıştır. Mekkeli müşrikler ona yol göstermeye kalkışmışlar, davasından vazgeçmesini istemişlerdir. O ise onların aklıyla değil, vahyin rehberliğiyle yürümüştür. Eğer insanların korkularına teslim olsaydı, bugün İslâm'ın nuru dünyayı aydınlatmayacaktı. Tarih boyunca bütün büyük insanlar aynı imtihanı yaşamıştır. Alimler, zalim yöneticilerin tekliflerini reddettiği için hapsedilmiş, işkence görmüşler, yalnız kalmış ama doğruluktan ayrılmamışlardır. Onlar; sırtlanların alkışına değil, hakikatin sesine kulak vermişlerdir.
Bugün de sosyal medya, dedikodu meclisleri ve menfaat çevreleri; insanlara sürekli yön vermeye çalışmaktadır. Bilgisi olmayan konuşmakta, emeği olmayan hüküm vermekte, fedakârlık yapmayan yol göstermektedir. Oysa kolay olan; eleştirmek, zor olan ise; sorumluluk almaktır. Taşımadığı yük hakkında en çok konuşanlar; çoğu zaman yükün ağırlığını hiç hissetmeyenlerdir. Olgun insan; her sözü dinler, fakat her söze teslim olmaz. Her fikri değerlendirir, fakat her fikrin peşine takılmaz. Çünkü bilir ki pusulasını kaybeden gemi, en sonunda dalgaların oyuncağı olur. Müminin pusulası ise; Allah'ın kitabı, Resûlullah'ın sünneti ve salihlerin hikmetidir.
Aslan, sırtlanlarla yarışmaz. Çünkü hedefleri farklıdır. Aslanın derdi hükmetmek değil, fıtratına uygun yaşamaktır. İnsan da kendi değerini başkalarının alkışıyla değil, Rabbinin rızasıyla ölçmelidir. İnsanların övgüsü de yergisi de geçici, Allah'ın hükmü ebedîdir. Hayat insana; karakter sahibi insanların çoğu zaman yalnız yürüdüklerini öğretmektedir. Fakat hak yolunda yalnız olmak, batılın kalabalığında kaybolmaktan çok daha değerlidir. Nitekim Rabbimiz, "Allah sabredenlerle beraberdir." (Bakara,153) buyurmaktadır. Allah'ın beraber olduğu kimsenin, insanların desteğine ihtiyacı yoktur. Hayatın direksiyonu ehil olmayan ellere teslim edilmemelidir. Şahsiyetler, günübirlik menfaatlere satılmamalıdır.
Her söylenene kulak veren değil, hakikati ayırt edebilen insan olmaya gayret edilmelidir. Aslanı, aslan yapan pençesi değil; karakteridir. İnsanı da büyük yapan makamı, serveti veya şöhreti değil; imanlı duruşu, ahlâkı ve ilkeleridir. Gerçekten arslana sırtlanlar akıl veremez. Asıl mesele, şahsiyetli olarak yaratılan insanın, karaktersizlerin sesine kapılıp kendi vakarını kaybetmemesidir.
Kötüler iyilere, şahsiyetsizler karakterlilere, cahiller alimlere, facirler zahitlere, fasıklar abidlere ders veremez. Vakarlı ve imanlı insanın rehberi; Hz. Kur'an ve Hz. Muhammed'tir. Müslüman, hiçbir merfaat ve çıkar için; değersizlerin ve şahsiyetsizlerin aklına ihtiyaç duymaz. Şahsiyetli insanın vakarı, kendisine sermaye olarak yeter. Aslanların, sırtlanlardan alacağı akıl yoktur.