Bazen düşünüyorum da, ne ara bu kadar çok şeye ihtiyaç duyar olduk? Eskiden bir şeyimiz olduğunda kıymetini bilirdik. Bir ayakkabıyı eskiten kadar giyer, bir gömleği yıllarca saklar, aldığımız bir eşyanın bize kattığı mutlulukla uzun süre yetinirdik. Şimdi ise daha elimizdekinin tadını çıkaramadan gözümüz bir başkasına kayıyor.
Sanki hayatın görünmeyen bir yerinde sürekli çalışan bir çark var. Bize hep bir şeylerin eksik olduğunu fısıldıyor. Telefonumuz var ama yenisi çıkınca eskisi gözümüze batıyor. Dolabımız dolu ama giyecek hiçbir şeyimiz yokmuş gibi hissediyoruz. Evimizde kullanmadığımız eşyalar birikiyor, zihnimizde ise bitmek bilmeyen istekler…
Üstelik bütün bunları çoğu zaman ihtiyaçlarımız için değil, başkalarına göstermek için yapıyoruz. Biraz daha iyi görünmek, biraz daha dikkat çekmek, biraz daha beğenilmek… Belki de en yorucu tarafı bu. Artık yalnızca bir şeyler satın almıyoruz; zaman zaman kendimize bir kimlik, bir mutluluk, hatta bir değer satın aldığımızı sanıyoruz.
Oysa mutluluk, etiketinde yazan rakamla ölçülmüyor. Bir kahvenin karşılıklı içildiği güzel bir sohbet, uzun zamandır görmediğimiz bir dostun kapımızı çalması, akşam eve döndüğümüzde içimizi ısıtan bir huzur… Bunların hiçbirinin fiyat etiketi yok.
Bir de işin sessiz tarafı var. Aldıklarımız arttıkça ödediklerimiz de artıyor. Bazen cebimizden çıkan paradan çok, içimizden eksilen huzur oluyor. Daha fazlasına yetişmeye çalışırken elimizdekileri fark etmeyi unutuyoruz. Biriktirdiğimiz eşyaların arasında, bir türlü biriktiremediğimiz güzel anılar kalıyor.
Elbette insan kendini mutlu edecek şeyler almalı. Güzel giyinmeli, istediği bir şeye sahip olmalı, emeğinin karşılığını kendine de ayırmalı. Mesele bunlar değil. Mesele, sahip olduklarımızın bizi yönetmeye başlaması.
Belki de ara sıra durup kendimize şu soruyu sormalıyız: Gerçekten buna ihtiyacım mı var, yoksa sadece sahip olmak mı istiyorum?
Çünkü her yeni şey hayatımıza bir güzellik katmıyor. Bazen yalnızca dolabımızda yer kaplıyor, bütçemizde delik açıyor, zihnimizde yeni bir beklenti oluşturuyor.
Hayat dediğimiz şey, sürekli bir şeyler edinme yarışı olmamalı. Her gördüğümüze sahip olmak zorunda değiliz. Her yeniliğin peşinden koşmak, her fırsatta alışveriş yapmak zorunda da değiliz.
Belki biraz daha az satın alıp biraz daha çok yaşayabiliriz. Daha az gösterip daha çok hissedebiliriz. Daha az biriktirip daha çok paylaşabiliriz.
Çünkü insanın zenginliği, kaç şeye sahip olduğuyla değil, sahip olduklarıyla ne kadar huzurlu olduğuyla ölçülür.
Unutmayalım; bazen insanın ihtiyacı olan yeni bir şey almak değil, elindekilerin kıymetini yeniden hatırlamaktır.